Deze pagina is bedoeld voor ervaringen van lezers. Hier kunnen jullie je eigen verhaal laten plaatsen, en dat kan van alles zijn. Het kan een leuk vakantieverhaal zijn, een reisverslag, een mooie ervaring die je met jouw bus hebt gehad enzovoort. Stuur jouw eigen verhaal in naar en het wordt gepubliceerd op deze pagina.
Dagboek van een busprutser.
auteur: Hielke
Een mooie vrije zaterdag, het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten...je wordt wakker, springt uit je bed en denkt"Wat zal ik vandaag eens gaan doen.....ah de motor- en versnellingsbakolie van m'n busje verversen!" Zo gezegd zo gediggiedaan (<-- van die Tilburgse rapper, je weet toggg). Oude kleren aan, broodje in je mik, de oprit vorderen, spullen pakken en weldra sta je omringd door ouwe kranten, een paar liter oliefetisjist-waardige Kroon Oil Emperol 10w40 en gewapend met gereedschapskist en opvangbak gretig naar het opgekrikte achterste van je bus te kijken. Ah, een mooie M14-bout midden op de boxer. Ratel erop en....goh die bout komt er een beetje moeilijk uit. Het zal wel. Netjes de lauwwarme olie eruit laten lopen en hop de plug er weer in. Tenminste, hij wil er wel in, maar niet vastdraaien. De oorzaak is snel vastgesteldde vorige &^#$# prutser heeft de olieplug veel te strak in het zachte aluminium carter gedraaid en nu kan je de schroefdraad er zo uit peuteren.
Ok, wat nu? Ervaring leert een groot gat kleiner maken is over het algemeen wat lastiger dan een klein gat groter maken. Al krabbend aan je achterhoofd pak je je mobiel en draait 0900-SYNCROKAPOET. René neemt op en zet vervolgens geduldig de mogelijkheden op een rijeen nieuw carter bij Volkswagen (fijn), een ‘helicoil’ (tot vandaag ook nooit van gehoord, maar schijnt ook te worden gebruikt om lamgedraaide bougies weer te kunnen monteren) of het gat optappen naar M16 en een overmaatse plug monteren. Nuchter merkt hij nog op dat dit soort dingen voor een beetje syncronaut dagelijkse kost zijn en dat ik me niet zo druk moet maken. Tot zover René (bedankt!). De M16-tap blijkt toch niet voor te komen in de gereedschapskist. Moeder de vrouw bemoeit zich er ook mee en herinnert zich opeens een ex-overbuurman die dit probleem kan aanpakken (de eigenaar van deze site --> http://www.stationairemotoren.com).
Je springt met sleutelmaat en plug in de backup-auto (de echte doehetzelver ken nie zonder) en rijdt terstond naar buurmans toe. Deze is gelukkig bereid het M16-gat te tappen en biedt ook nog eens aan een bijpassende plug op maat te draaien. Ook kan je een kettingsleutel lenen om het oliefilter (dat zowiezo al muurvast zat) los te krijgen. Na een paar keer heen en weer rijden tussen bus en ex-buurmans huis en ondertussen als wederdienst zijn computer van virussen en spyware ontdoen is de crisis bezworen. In het eens zo verprutste gat prijkt nu een custom-made messing olie-aftappplug. Het is inmiddels al wat later in de middag als je de verse olie erin giet en even start om te kijken of het allemaal lekvrij is. De blijheid van de spreekwoordelijke hond met 7 l*llen komt in je op als het olielampje uitgaat en de boxer weet netjes roffelt, maar je weet dat wie A zegt ook moet B zeggen. Dus de versnellingsbak moet er ook aan geloven. Je komt er achter dat de aftapplug van de versnellingsbak bij een syncro NET verscholen zit achter die prachtige maar o zo onhandige beschermbeugels. Maar hee..6 bouten gaan je nu echt niet meer tegenhouden, dus even later kegelt het frame onder de bus vandaan. Net als je kracht wil zetten op de aftapplug word je geroepen voor het eten. Ok...dit moet gaan lukken.
Een tijdje later lig je weer onder de bus en je volgevreten buik is het stiekem helemaal niet eens met de penetrante lucht van versnellingsbakolie (kattenpis meets smeerput, maal twee). Met het uitstromen van de olie komen er ook een paar mayonaise-achtige klodders mee....dus het was waarschijnlijk wel een goed idee om te verversen. Je bekijkt de plug aandachtig en maakt zelfs nog wat prraaachtige macrofoto's van het ijzerslijpsel dat aan de magneet is blijven hangen. De bus moet even van z'n assteunen af om zoveel mogelijk olie uit de bak te laten lopen, en dan weer opgekrikt om er weer bij te kunnen. Dit wordt routine. Aftapplug erin, bijvulplug eruit (god wat lopen die waterbuizen daar onhandig...en wie komt er op het idee om de bijvulplug NAAST de schakelstang te plaatsen?) en een slangetje pakken om de olie bij te vullen. Tergend langzaam kruipen de 3 liters en nogwat verse olie de bak in. Plug schoonmaken, beetje loctite erop en dat is dat.
Inmiddels ben je zo knetterstoned geworden van de oliedampen dat het tijd is voor een pauze en een telefoontje (ook weer over bussen) dat je nog moest plegen. Het misselijke gevoel zakt enigszins maar de tijd dringt. In een wanhoopspoging probeer je in je eentje (je sleutelmaat is na de olieplug-affaire afgehaakt om bezoek te ontvangen..gelijk heeftie) de beschermbeugel te monteren. Gehaast en nog steeds redelijk bedwelmd van de oliedampen gaat dit natuurlijk voor geen meter, en het schemert al als pa (a.k.a. de sleutelmaat) subtiel opmerkt dat het ‘mis-schien verstandig is om er mee te stoppen’. Je prutst snel even met een ijzerdraad het half los bengelende frame onder de bus en ruimt de rommel op. Zo resumerend stel je voor jezelf vast dat je met tussenpauzes meegeteld een uur of 12 bezig bent geweest, en dat de score luidt1 maal verse motorolie, 1 maal verse versnellingsbakolie, een half bengelende beschermbeugel en een BOEL vieze kranten.
Wil je ook maar enigszins de kans lopen dat je dag er ooit zo uitziet? Ga T3 rijden.
Was getekend,
Een busprutser
Hielke Huijbers
Mijn "Hoogvlietje"
auteur: Aad Kortman († 6 augustus 2009)
Uiteraard had ik al geruime tijd een camper willen hebben maar kwam er niet toe. Totdat ik op marktsite terecht kwam en een groot aantal VW bussen tegen kwam.
Ik weet nog uit mijn tijd als leerling automonteur dat ik nog wel eens een VW op weg heb geholpen. Je leerde op school hoe een boxer en een lijnmotor in elkaar zat Later heb ik bij verschillende bedrijven T1, T2 en T3 gereden.
Toen ik mijn huidige T3 tegenkwam hoorde ik het vertrouwde geluid van een luchtgekoelde boxer. Ik wist niet eens dat het ging om een 2LCU met elektronische ontsteking. Ik had daarvoor zeker 18 jaar niet meer in een VW bus gereden.
Toen ik in mijn huidige bus plaats nam leek het wel of ik terug ging in de tijd. De student lulde de sterren van de hemel om mij die bus aan te prijzen. De bus zag er verwaarloosd uit. We spraken een prijs af en hij ging akkoord.
In mijn bedrijfsruimte in Hoogvliet aangekomen heb ik de bus op zijn gebreken gecontroleerd en dat waren er niet al te weinig. Er moest nogal wat aan gelast worden. Iets wat ik zeker 15 jaar niet meer had gedaan. Ik heb een MAG lasapparaat gekocht en weer opnieuw leren lassen. Ik kreeg bij de aankoop een oude schuifdeur erbij cadeau en daarmee heb ik de stukken eruit geslepen en pasbaar gemaakt voor de bus.
Eindelijk was de bus klaar. Na een paar honderd kilometer begaf de versnellingsbak het. Een andere gehaald en met veel gegodver op zijn plaats gezet. Ook was de nippel van de koppelingscilinder eraf gedraaid. Van de andere versnellingsbak de cilinder eraf gehaald en daar kreeg ik met veel pijn en moeite de afgebroken nippel er wel uit. Eindelijk reed de auto weer.
Hij zuipt meer dan zijn baas, 1:7, en dat met de huidige benzineprijs van 1,28 euro. Ik heb er samen met mijn vrouw inmiddels vele km mee gecamperd. Mijn vrouw heeft hem “hoogvlietje”genoemd omdat hij daar is gerenoveerd.
Nu heb ik er sinds kort er een doka bij. Een 1740 diesel T3. Een hele stoere boerenkar. Ook die wil ik opknappen. Hij rijdt tamelijk goed en verbruikt slechts 1:15. Van mijn vrouw mag ik ze niet verkopen. Het zijn haar “prutteltjes” zoals ze de auto’s liefkozend noemt.
De Krachttoer
auteur: Gert
De huidige eigenaar van die rode T3 in mijn straat vertelde mij ooit eens een mooi verhaaltje die het doorzettingsvermogen van het zwakste dieseltje -1.6l- bewees…
Zoals geweten is die bus een echte werkpaard, jaar in, jaar uit afgejakkerd door alle mogelijke omstandigheden. Hij is al twintig jaartjes oud, en nog is hij nog niet op pensioen!
Jarenlang gereedschap en karren vol puin en zand moeten aan- en afvoeren plus nog eens twee man, je zou denken dat die bus er gauw het loodje bij zou neerleggen… Maar neen hoor ,hij moest en zou volhouden, ook al staat hij bekend als de rammelkar en zegt men dat alle paarden die de motor nog bezit – al de rest is dood – stokoud zijn.
Op een dag in 2003 moesten de werkmannen voor een klusje in Leuven zijn, Leuven is een stad bekend om zijn steile heuvels. Ze kwamen daar aan een van de allersteilste heuvels, de Boelenberg geheten, met een stijging van maar liefst 15 à 20%, precies weet ik het niet, ’t is wel behoorlijk steil. De passagier kreeg schrik dat de bus zou stilvallen, ontploffen of dat hij zou moeten duwen. Maar de eigenaar had het volste vertrouwen in zijn trouwe makker en stuurde hem vastberaden richting de heuvel. Daar aangekomen begon de T3 kreunend aan zijn beklimming, na ettelijke minuten bereikte hij glorieus de top terwijl hij een aanhangwagen vol zand, een laadbak vol gereedschap en twee volwassen personen meesleurde. De beklimming ging wel erg moeizaam en traag maar toch hield de ouwe knakker het, met de zwakste motor van de reeks, vol!
Een maandje voordien had ik de kans om eens mee te rijden met “dat rood buske”. Het begon al met de gordel die maar moeizaam zijn rustpositie wou opgeven wat mij extra lichaamsbeweging opleverde… Dan startte de eigenaar de bus en… Het was echt een aparte belevenis zoals dat motortje zijn werk ter harte neemt, en de bus kreunend naar voor stuwt terwijl het gereedschap achterin rammelt.
Het was een kort maar plezant ritje en het heeft me finaal overtuigd van de sterkte van het ontwerp en het gebruiksgemak welke erg groot was in zijn glorieuze tijd.
De bus van…
auteur: Jeroen en Annelies van Woersem
Het is leuk om artikelen te lezen van mensen die een VW bus rijden en er hun hele ziel en zaligheid in leggen. Ook wij hebben een zogenaamde “emotionele band” met onze bus en dat vinden sommige andere autobezitters wel eens een beetje raar..
Wat in vredesnaam kan je nou leuk en mooi vinden aan een T3 transporter met een lawaaiige luchtgekoelde motor en die ook nog eens slecht warm te stoken is in de winter. Nou alles! De vormgeving van een zeecontainer, het geluid van de boxermotor en het antieke weggedrag maakt dat je het gevoel hebt echt te werken aan het bovenmaatse stuur.
Maar de band is bij ons mede ontstaan door het vele werk wat er in is gestoken. Hij stond te koop op Internet, zonder foto met alleen de tekst dat het een kampeerbusje was met summier interieur en technisch in redelijke staat. Dat klonk hoopvol……direct gebeld want hij stond pas 3 minuten op het web. Aardige jonge jongen aan de telefoon en na enkele essentiële vragen zoals de prijs en de APK op de gok gekocht. De dag erop naar Amsterdam gereden met gezonde spanning in maag en darmen. De verkoper stond al te wachten bij het Amstelstation, met de fiets, want de bus stond verderop aan de Amstel geparkeerd.
In de verte ontwaarden we al iets met de contouren van een T3 die in het verleden ooit eens oranje was geweest. Die kleur had plaats moeten maken voor twee jaar lang uitwerpselen van duiven en regenwater van de bomen! Hij was dus voor driekwart zwart…
Voor mij géén probleem, ik bekijk het één en ander door een heel roze gekleurde bril. Annelies, mijn “vleesgeworden rem” op impuls aankopen zag het iets helderder, vooral toen de schuifdeur openging…Een werkelijk onvoorstelbare zooi lag het zicht op het campergedeelte te versperren. De jongeman verontschuldigde zich. Hij had nog geen tijd gehad de bus op te ruimen..Om een lang verhaal kort te makenwe hebben hem gekocht en op de dag dat we hem op gingen halen hadden ze er ’s nachts ingebroken. Raam eruit, slot kapot maar helaas hadden ze de rommel niet meegenomen! Op de sloop in Haarlemmerliede onderdelen gehaald en maar van de koopprijs afgetrokken.
Trots reed ik er mee naar huis waar mijn beide zoons, die een reële kijk op zaken hebben, zich af vroegen of ik niet voortijdig aan het dementeren was. Ik had mijn Golf 1 van 1978 in perfecte staat toch niet verruild voor die reuzelkoektrommel vol met deuken en menie? Ja dus…….
Met alle energie die ik had de bus een paar keer gewassen en toen nog eens binnenin gekeken. Het hield niet op met het vastzetten van een aanrechtblokje..Drie uur later keken we tegen de stalen wanden en bodemplaat van de bus aan. Alles was verrot en vies. Maar wonder boven wonder was de bus zelf keihard.
Nou de kringloopwinkel bezorgde mij een piepklein aanrechtblokje en de rest hebben we met behulp van mijn handige zwager maar opnieuw op-en ingebouwd. Annelies mocht zich buigen over de gordijnen, kussens en binnenbekleding. Vele dagen, uren en euro’s later stond er toch weer een representatief VW busje. We zijn er blij mee, maar mensen weet waar je aan begint als je iets koopt met “wat werk”, het valt meestal tegen.
"Als we oud zijn kopen we ook een camper"
auteur: Theo Postma
Hoe komt een mens bij een T3, en schopt het tot een ware fan? Zelf denk dat het terug gaat tot de kinderjaren, mijn vader had toen namelijk een Volkswagen kever.
Ik ben als klein kind in zowel een bril kever, een ovaaltje en eentje met groot raam vervoerd in de kattenbak. Daar zal wel ergens de vonk overgesprongen zijn.
Heel veel later toen ik zelf mocht en kon rijden in een auto, was een VW voor mij niet echt een optie. Ik vond ze toen al te duur en te karig in de opties. De japanners konden dat beter en maakten voor mij ook betere auto's.
Hoe kom je dan toch bij een T3? Eigelijk eenvoudig, we kamperen graag en gingen op stap met een de Waard tent. Niets mis mee, kost een paar centen maar dan heb je ook wat zullen we maar zeggen. Op de camping zagen we vaak een camper, en we zeiden vaak tegen elkaar"Als we oud zijn kopen we ook een camper".
In het jaar 2002 kregen we echter bij aankoop van een pak koffie in een Zweedse supermarkt, een antwoord kaart geheel in het model van een T2. Het was voor een prijsvraag, van Douwe Egberts! Dat deden ze in Nederland niet. Maar het idee is wel blijven hangen.
Twee maanden later waren we in het bezit van een rode T3 bouwjaar 1984. Geheel naar onze wens qua budget. We hebben er inmiddels veel aan veranderd, en veel onderdelen vervangen. Het plezier wat je van de bus hebt is echter met geen geld of zo te vergelijken, heerlijk op vakantie, toeren op de autobahn, en rijden in een T3. Machtig!!!
Omdat een gevoel zich niet in geld laat uitdrukken, zorgen we goed voor de bus. Het ergste wat je kan overkomen is in je vakantie pech krijgen. Dit is iets wat ik absoluut niet wil, daarom krijgt de bus de beste technische verzorging die mogelijk is. Al het onderhoud besteed ik uit, maar elektrische snufjes maak ik wel zelf.
Onze bus heeft zich best bewezen tijdens de vakanties, ook het zenden vanuit de bus gaat uitstekend! Het verste land wat ik gewerkt heb op 20 meter is Japan, en dat vanuit de bus met 100 watt.
Voor ons is er de eerste tien jaar niets anders als vakantiemiddel: onze bus!
